İnsan ol, desek…
Tarif soracak olan çok.
Sanırlar ki iki kaş arası biraz vicdan, biraz merhamet yeter.
Oysa insan olmak, sadece kalp taşıyan bir varlık olmak değil;
O kalbi yüklenmek, onunla yol yürümek,
Yeri gelince susmak, yeri gelince doğruda ısrar etmektir.
İnsan olmak, başkasının acısına kör olmamaktır.
Kendi karanlığını fark edip başkasının ışığını kıskanmamaktır.
Küçük bir tebessümde dünya kurabilmek,
Bir damla gözyaşında insanlığını hatırlamaktır.
Tarifi yok bunun.
Çünkü gerçek insanlık, ölçülmez, biçilmez;
Ya vardır sende, ya eksiktir hep bir yanın.
Ve eksik olanı tamamlayacak tarif, dışarıdan gelmez.
İçinden doğar.